No i chwała, no i cześć!” W ostatnią środę rozszerzenie z klasy trzeciej miało przyjemność obejrzeć spektakularną inscenizację Termopil polskich Tadeusza Micińskiego w reżyserii nowego dyrektora Teatru Narodowego w Warszawie- Jana Klaty. Zapomniany i nieukończony dramat autora W mroku gwiazd to krwawa, groteskowa i metafizyczna medytacja na temat przeklętego losu Europy Środkowej i Wschodniej. W akompaniamencie muzyki zespołu Gruzja ukazany przez Micińskiego brutalny obraz upadającego narodu okazuje się porażająco aktualny w kontekście między innymi wciąż trwającej agresji Rosji na Ukrainę. Termopile polskie są refleksją nad godną litości impotencją polskiej klasy politycznej, satyrą na bizantyjski przepych kremlowskiego dworu i lamentem nad cyklicznie powracającą hekatombą kolejnych pokoleń. Historia to ostatecznie jedynie teatr i karciana gra. Ruina historii podszyta jest jednak nieukojoną tęsknotą za życiem, nowym i duchowo dojrzalszym od ponurej groteski dziejów.
